فى عصر المصنّف ، و فرغ منها فى سابع ربيع الثانى سنة 1085 » « 1 » از اين عبارت معلوم مىشود يك نسخهء ديگر همين كاتب با خصوصيّات مذكورهء در « الذريعة » از اين كتاب نوشته كه مغاير با اين نسخه است ولى آدرس آن را در « الذريعة » ذكر نكرده است ، بنابراين نسخهء مذبور نيز كه در سنهء 1083 نوشته شده ، در زمان حيات فرزند مؤلّف نوشته شده و مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانى رحمه اللّه كه از جملاتى كه در بعضى نسخ اين كتاب كه بعدا روى آن سخنانى بيايد ان شاء اللّه ، فرموده كه در سنهء 1083 مؤلّف زنده بوده كه بنابر آن ، اين نسخه بايد زمان مؤلّف نوشته شده باشد ، لكن اين سخن كاملا مورد خدشه است . بالاى صفحهء اوّل اين نسخه ، نوشته شده : « قد وهبت هذا الكتاب ، السيّد حسين الموسوى الكمرهى على يد الحقير الأفقر ابن عبد الكريم على اكبر الخوراسكانى الأصفهاني » 3 - نسخه‌اى است كه ( چنانچه از افراد بيت و خانواده شنيده شده ) مرحوم عمو ، آية اللّه آقا سيّد محمّد باقر درچه‌اى - رضوان اللّه عليه - با جستجويى به وسيلهء بعضى ، در قصبات اصفهان پيدا كرده و خريدارى نموده بودند و حسب آنچه در حواشى آن نوشته شده ، دستور بررسى و تصحيح آن را به آقاى ميرزا جلال الدّين همايى كه آن زمان شاگرد ايشان بوده مىدهند و سپس دستور نوشتن يك نسخهء خوش خط از آن را كه ظاهرا در نظر داشته‌اند آن را چاپ كنند ، به يكى از خوشنويسان به نام ميرزا حبيب اللّه قدسى مىدهند . اين نسخه به فرزند ارشد آن مرحوم يعنى : مرحوم آقاى سيّد ابو العلى رحمه اللّه و سپس به يكى از دختران او ، و به وسيلهء شوهرش به كتابخانهء الزهراء عليها السّلام در اصفهان منتقل شده كه اكنون در آنجا است .

--> ( 1 ) . « الذريعة » ج 18 / صفحهء 102 .